به گفته وزارت دفاع آمریکا ( پنتاگون ) ماهواره جاسوسی این کشور که به دلیل از کار افتادن در حال سقوط به زمین بود در عملیات پنجشنبه 21 فوریه در ساعت 10.45 دقیقه صبح به وقت محلی بر فراز اقیانوس آرام با موفقیت منهدم شد.

در ساعت 10.26 دقیقه صبح 21 فوریه موشک تغییر داده شده استاندارد 3 آمریکا از رزو ناو لیک اری نیروی دریایی آمریکا که در شمال غربی هاوایی در اقیانوس آرام قرار داشت به سوی ماهواره جاسوسی پیشرفته شلیک شد. در لحظه پرتاب موشک ماهواره جاسوسی با سرعت 17 هزار مایل در ساعت معادل 27 هزار کیلومتر دز ساعت , 24 برابر سرعت صوت در 245 کیلومتری سطح زمین در حال گردش به دور مدار بود. نیروی دریایی آمریکا تنها 10 ثانیه فرصت داشت که بتواند ماهواره را منهدم کند.

موشک استاندارد 3 و سیستم دفاعی آیگیس برای مقابله با موشکهای مهاجم طراحی شده اند و به همین دلیل برای استفاده از آن برای انهدام ماهواره ایی در خارج از جو تغییرات زیادی لازم بود. بیش از 200 متخصص از اوایل ماه ژانویه مشغول انجام این تغییرات بودند.

هدف اصلی مخزن سوخت این ماهواره بود , این مخزن انباشته از سوختی به نام هیدرازین بود که می توانست در صورت ورود به زمین باعث تولید ابری سمی به وسعت بیش از سه زمین فوتبال شود. پنتاگون اعلام کرد داده های جمع آوری شده از شبکه ایی پیچیده ای از کشتی های نیروی دریایی, ماهواره ها, و هواپیماها نشان دادند که موشک استاندارد 3 دقیقا به هدف یعنی مخزن سوخت ماهواره جاسوسی برخورد کرده است.

از آنجایی که موشک  استاندارد 3 فاقد کلاهک انفجاری بود  از تنها ضربه برای انهدام ماهواره استفاده شد. ادقام سرعت موشک و ماهواره 35 هزار کیلومتر در ساعت بود که انرژی تخریبی بسیار بالایی را تولید کرد.

با وجودی که وزارت دفاع آمریکا معتقد است تمام تکه های باقیمانده که بزرگترین آن از یک توپ فوتبال کوچک تر هست با ورود به جو زمین به دلیل اصطکاک از میان خواهند رفت , سازمان مدیریت فوقولاده دولت FIMA دستور عمل هایی را در صورت اصابت تکیه های باقیمانده به زمین صادر کرده است, به گفته این سازمان در صورت یافتن حتی کوچک ترین تکه باقی مانده , افراد نباید به آن دست بزنند زیرا ممکن است به دلیل سمی بودن خطر زا باشند.

امکان برخورد یک تکه باقی مانده به منطقه مسکونی یک در دو میلیارد و پانصد میلیون است.

                                          ( گردآورنده : محمدرضا عبدی /// منبع : VOA )

در نشست تخصصی انجمن نجوم آمریکا در ایالت تگزاس، گروهی از دانشمندان کشف اخیر خود را درباره‌ي برخورد یک توده‌ي عظیم از گاز هیدروژن با کهکشان راه شیری در کم‌تر از ۴۰ میلیون سال بعد اعلام کردند. بر این اساس، سحابی اسمیت که هیدروژن کافی برای تولید بیش از یک میلیون ستاره خورشید مانند را دارد، با فاصله‌ی تنها ۸ هزار سال نوری از کهکشان ما، با سرعت بسیار به سمت قرص راه شیری در حرکت است. با برخورد این سحابی در فاصله بین ۲۰ تا ۴۰ میلیون سال بعد، آتش بازی مهیبی در راه شیری پدید می‌آید.

این توده که در سال ۱۹۶۳ کشف شده است با پهنای ۲۵۰۰ سال نوری و طول ۱۱ هزار سال نوری، توجه گروهی از اخترشناسان را به خود جلب کرد تا دانشمندان با تلسکوپ رادیویی «گرین بنک»(Green Bank)، به رصد آن بپردازند.این توده پس از برخوردی با زاویه حدود ۴۵ درجه به یکی از بازوهای کهکشان، با تغذیه ستاره‌های راه شیری و برهم زدن شکل خوشه‌های ستاره‌ای، مقدمه ظهور ابرنواخترهای پی درپی پس از چند میلیون سال خواهد بود، که بی شباهت به آتش بازی کریسمس نیست!(محل برخورد و چگونگی آن را در شکل مقابل ببینید)

این دانشمندان با نقطه گذاری بیش از ۴۰۰۰۰ منطقه از این سحابی به منظور تعیین دقیق شکل و موقعیت سحابی، اندازه ظاهری این توده را در آسمان زمین در حدود ۱۵ درجه برآورد کردند یعنی ۳۰ برابر قطر ماه در آسمان! اما به خاطر این که در سحابی ستاره‌ای وجود ندارد، به صورت مرئی دیده نمی‌شود. دانشمندان در ابتدا قادر به تشخیص این که این توده از کهکشان خارج می‌شود، یا از آن دور می‌شود نبودند، ولی پس از مشاهده سرعت زیاد توده و رصد آشفتگی در نواحی نزدیک به توده متوجه نزدیک شدن سحابی به کهکشان شدند. در این برخورد منظومه شمسی با زاویه‌ای در حدود ۹۰ درجه، از محل برخورد دور خواهد بود. همچنین اثرات ناشی از نیروهای کشندی راه شیری در این سحابی مشاهده شده است که شباهت زیادی به اثر گرانش خورشید به دنباله‌دارها در منظومه شمسی دارد و ممکن است موجب گسیختگی و از هم پاشیدن قسمت‌های کم چگال سحابی قبل از برخورد بخش چگال توده شود.

پس از برخورد توده به راه شیری، گاز هیدروژن همچون بارانی بر کهکشان فرو خواهد ریخت که در این مرحله احتمال تشکیل سریع ستاره‌های پرجرم و بزرگ به خاطر شوک برخورد و تزریق گاز هیدروژن وجود دارد. گروهی از دانشمدان علت پیدایش حلقه‌ای از ستاره های درخشان به نام کمربند «گلد»(Gold) در نزدیکی خورشید را تصادمی مشابه با راه شیری در گذشته می‌دانند.

                                                        (منبع : سایت نجوم )

مریخ نشین فونیکس برای پرتاب به سوی سیاره سرخ آماده می شود.

باز هم ماموریت دیگر با استفاده از رباتها در مریخ این بار هدف ناسا قطب شمال مریخ است. نام این کاوشگر فونیکس است که ترجمه آن به معنای ققنوس است. این ماموریت در صورت موفقیت آمیز بودن اطلاعات ارزش مندی را به دانشمندان می دهد.ماموریت فونیکس حفاری و نمونه برداری از سنگها و یخ های قطب شمال مریخ است به این صورت اطلاعات بسیار ارزشمندی از سابقه آبهای گذشته مریخ بدست می آید. فونیکس بر خلاف دو کاوشگر اسپیریت و اپورچونیتی امکان حرکت ندارد و در جای خود ساکن می ماند و یک اختلاف در نحوه فرود این کاوشگر با دو کاوشگر قبلی است بعد از کاهش سرعت به وسیله چترهای سرعت گیر به جای اینکه فونیکس در محفظه هایی از هوای پر شده به سطح مریخ برخورد کند از موتورهایی مانند دو کاوشگر وایکینگ استفاده شده که می تواند فونیکس را به آرامی بر روی مریخ فرود بیاورد البته این کار باعث شده که به دلیل بردن سوخت برای این نوع فرود کاوشگر سنگین تر شده باشد.

پرتاب فونیکس در سحر گاه ۳ اوت ۱۲ مرداد اگر همه عوامل درست باشد به وسیله موشک دلتا ۲ از مرکز فضایی کندی انجام می شود همان موشکی که دو کاوشگر قبلی را پرتاب کرده بود. فونیکس دارای بازوی رباتیک است که امکان نمونه برداری از خاک را به کاوشگر می دهد این کاوشگر پس از یک بازه زمانی حدود ۱۰ ماه به سیاره سرخ می رسد و حالا نوبت شروع ماموریتی دیگر است. کاوشگر با سرعت ۱۲۶۰۰ مایل در ساعت وارد جو مریخ میشود و این سرعت باید در مدت تنها ۷ دقیقه به صفر کاهش یابد که این کاهش سرعت همان طور که گفته شد بر عهده چتر های ترمز گیر و موتورهای فونیکس است و پس از فرود کمی کاوشگر صبر می کند که گرد و غبار ناشی از مرحله آخر فرود که به وسیله موتورها به هوا پخش شده از بین برود حال صفحه های خورشیدی خود را باز می کند و دوربین و دیگر ابزار ها شروع به فعالیت می کند حال نوبت به ارسال اولین تصاویر و اطلاعات به زمین است کاری که معمولا بر عهده مدارگردهای اطراف مریخ انجام میشود. گرفتن اولین تصاویر ارسالی از کاوشگر در مرکز کنترل در زمین نشان دهنده موفقت آمیز بودن این پروژه تا آن مرحله است.

فاصله پلوتو از خورشید تقریبا 39 برابر فاصله زمین از خورشید است. میانگین فاصله آن از خورشید 5.869.660.000 کیلومتر می باشد. پلوتو در مداری بیضی شکل به دور خورشید در حرکت است. در قسمتهایی از این مدار فاصله پلوتو تا خورشید از فاصله نپتون تا خورشید کمتر است. این سیاره به مدت 20 سال زمینی در داخل مدار نپتون می ماند. این پدیده هر 248 سال زمینی یکبار روی می دهد. این زمان معادل یکسال پلوتویی است. آخرین باری که پلوتو به داخل مدار نپتون وارد شد، 23 ژانویه 1979 تا 11 فوریه 1999 بود. پلوتو علاوه بر گردش به دور خورشید، دور خودش نیز (حول محور عمودی فرضی) می چرخد. یکبار گردش سیاره به دور خود حدود 6 روز زمینی طول می کشد.

ستاره شناسان به دلیل دور بودن این سیاره از زمین، هنوز اطلاعات زیادی درباره آن به دست نیاورده اند. قطر آن 2300 کیلومتر یعنی کمتر از یک پنجم قطر کره زمین تخمین زده می شود. سطح این سیاره از سردترین مناطق موجود در منظومه شمسی و احتمالا حدود 225- درجه سانتیگراد است.

بیشتر پلوتو قهوه ایست. به نظر می رسد که این سیاره عمدتا ازمتان یخ زده تشکیل شده  و جوی از متان دارد. به خاطر چگالی کم آن ستاره شناسان فکر می کنند که بیشتر پلوتو از یخ است. دانشمندان تردید دارند که نوعی از حیات در این سیاره وجود داشته باشد.

در سال 1905، پرسیوال لاول، ستاره شناس آمریکایی نیروی گرانشی را کشف کرد که بر دو سیاره نپتون و اورانوس تاثیر می گذاشت. در سال 1915، او مکان سیاره پنهان را پیش بینی کرده و جستجوی خود برای یافتن آنرا در رصد خانه آریزونا آغاز نمود. او از یک تلسکوپ برای رصد قسمتهایی از آسمان که او وجود سیاره جدید را در آن نواحی پیش بینی کرده بود، سود برد. متاسفانه پرسیوال در سال 1916 و قبل از کشف سیاره فوت کرد. 13 سال بعد یعنی در سال 1929، کلاید تومبا، یکی از دستیاران لاول در رصدخانه، از پیش بینی های او استفاده کرده و با استفاده از تلسکوپ قدرتمندتری به مشاهده نواحی خاص در آسمان پرداخت. سرانجام در سال 1930، تومبا سه عکس از این سیاره تهیه کرد. سیاره ای جدید که به یاد خدای مرگ رومیان باستان، پلوتو نامیده شد. البته دو حرف اول پرسیوال لاول نیز به افتخار وی آغازگر نام سیاره پلوتو می باشند.

در سال 1978، ستاره شناسان رصدخانه نوال در آریزونا موفق به کشف قمر پلوتو یعنی شارون شدند. قطر این قمر 1210 کیلومتر است.

در سال 1969، ستاره شناسان نخستین تصاویر دقیق از سطح پلوتو را منتشر کردند. این تصاویر که توسط تلسکوپ فضایی هابل تهیه شده بود، 12 منطقه تیره و روشن را در سطح پلوتو نشان می داد. مناظق روشن، که شامل کلاهک ها قطبی هستند، احتمالا نیتروژن یخ زده می باشند. مناطق تیره نیز به طور حتم متان منجمد است که به دلیل پرتوهای فرابنفش خورشیدی دچار تغییرات شیمیایی شده است.

در سال 2005، یک گروه از ستاره شناسان که به بررسی تصاویر هابل می پرداختند، دو قمر ناشناخته پلوتو را کشف کردند. این اقمار که بعدها هایدرا و نیکس نامیده شدند، قطری حدود 160کیلومتر دارند و در خارج از مدار شارون قرار گرفته اند.

در سال 2006، ناسا سفینه افقهای جدید New Horizons را با هدف رسیدن به پلوتو به فضا ارسال نمود.

      منبع: Spinrad, Hyron. "Pluto." World Book Online Reference Center. 2004. World Book, Inc